Boracay, filipińska wyspa słynąca kiedyś z całonocnych imprez na plaży, przeszła głęboką przemianę. Po przymusowym oczyszczeniu w 2018 roku i pandemii turyści wrócili w liczbach z czasów sprzed kryzysu, ale teraz obowiązują ich limity i surowe zasady. Sprawdzamy, jak wygląda wyspa, na której nadal jest „dość zabawy i słońca dla każdego”.
Od rajskiej dziczy do imprezowni
Boracay ma zaledwie cztery mile kwadratowe powierzchni i leży w samym środku Filipin. Na przełomie lat 70. i 80. zaczęli tu przyjeżdżać plecakowicze z Europy i USA, gdy niemiecki autor Jens Peters nazwał wyspę w swoim przewodniku z 1978 roku „rajem na ziemi”. Nie było wtedy prądu ani pitnej wody, a lód przywożono z lądu.
Z czasem z rustykalnej przystani zrobił się kurort z hotelami, barami i klubami. W 2017 roku wyspa przyjęła ponad 2 miliony podróżnych i zarobiła na turystyce około 1,1 miliarda dolarów. Plażę zaśmiecały jednak potłuczone butelki, niedopałki i plastik po wielodniowych koncertach i imprezach.
Przełom nastąpił w 2018 roku. Ówczesny prezydent Rodrigo Duterte nakazał uporządkowanie wyspy z powodu nadmiernej zabudowy i zaniedbań środowiskowych. Potem przyszły lata 2020–2022, kiedy Filipiny były zamknięte dla cudzoziemców. Tylko w 2020 roku Boracay straciła szacunkowo 845 milionów dolarów, a odwiedziło ją 260 tysięcy osób.
Limity, zakazy i obowiązkowa rezerwacja
Od 2022 roku wyspa chce odbudować gospodarkę bez szkody dla przyrody. Obecne przepisy wyglądają tak:
- na wyspie może przebywać maksymalnie 19 tysięcy turystów dziennie,
- zakazane są palenie, alkohol, śmiecenie, plastik jednorazowego użytku i imprezy bezpośrednio na plaży,
- wstęp mają tylko osoby z rezerwacją w akredytowanym obiekcie, więc nocleg na piasku odpada,
- w odległości 98 stóp (około 30 metrów) od linii brzegu nie wolno stawiać stałych budowli.
Ostatnia zasada mocno uderzyła w lokalny biznes. Hotel True Home skurczył się wtedy z dziewięciu pokoi do trzech. Jego współwłaściciel Peter Montemayor krytykuje sposób wprowadzenia zmian, bo mieszkańcy zmuszeni do przeprowadzki lub zamknięcia firm nie dostali pomocy finansowej. Przyznaje jednak: „Kiedy wyspa została zamknięta, wyleczyła się”.
Nie tylko plaża
Główną atrakcją pozostaje Biała Plaża z miękkim piaskiem i bardzo płytką wodą. Dzieli się na trzy „stacje”. Stacja 1 to hotele z wyższej półki, stacja 2 to tętniące życiem centrum handlowe, a stacja 3 to tradycyjna baza plecakowiczów. Koc można rozłożyć w dowolnym miejscu, niezależnie od tego, gdzie się mieszka.
Do wyboru jest mnóstwo zajęć: rejsy tradycyjną łodzią z balansierem zwaną paraw, snorkeling, paddleboarding, kitesurfing i windsurfing. Wieczorem działają bary, kluby karaoke i lokale z muzyką na żywo. Zmienia się też kuchnia. Obok tradycyjnych jadłodajni paluto, gdzie świeże ryby smaży się na zamówienie, pojawiają się restauracje stawiające na lokalne produkty. Przedsiębiorca Nowie Potenciano sprowadza mahi-mahi i granika z Roxas City, ostrygi z New Washington, a homary z Palawanu. Restauracja Subo prowadzi gości przez kuchnie różnych regionów kraju, od Luzonu po Mindanao.
Gości przybywa. W 2025 roku wyspę odwiedziło 2,1 miliona podróżnych, o 3,7 procent więcej niż rok wcześniej. Turyści krajowi przeważają nad zagranicznymi mniej więcej pięć do jednego, podczas gdy przed 2018 rokiem proporcje wynosiły 50 na 50. Nowy terminal pasażerski na lotnisku w Caticlan, przez które dociera się na Boracay, ma zostać otwarty w grudniu.
Co to oznacza dla polskiego podróżnika
Boracay to kierunek dalekobieżny i do Polski trzeba lecieć najpewniej z przesiadkami, więc przed rezerwacją warto sprawdzić aktualne wymogi wjazdowe na Filipiny. Praktyczna konsekwencja nowych przepisów jest prosta: nocleg trzeba zarezerwować w obiekcie z akredytacją, zanim się tam pojedzie. Wieczorne życie towarzyskie nadal istnieje, ale przeniosło się do barów i klubów, a nie na piasek.
Dla Europejczyka to też ciekawy przykład walki z masową turystyką. Dyskusje o limitach i ochronie środowiska toczą się również w popularnych miejscach na naszym kontynencie, a Boracay pokazuje, że radykalne ograniczenia mogą iść w parze z powrotem odwiedzających, choć kosztem lokalnych mieszkańców i firm.
Źródło: Condé Nast Traveler – „Once a Filipino Party Isle, Boracay Has Reinvented Itself”
